ไม่มีไฟใดจะร้อนแรงไปกว่า ไฟโทสาที่เผาผลาญใจ
ยิ่งคิดยิ่งมองในแง่ร้าย ยิ่งแผดเผาภายในใจของเรา
แค้นเคืองใครไปก็เหมือนเป็นระเบิด เกิดตูมตามจะทำไงเล่า
มันไม่ใช่เพียงทำร้ายเขา ตัวของเรานั่นแหละเจ็บเอง
*เมื่อยามเหนื่อยล้า ก็ลองหาเวลาพัก
สิ่งที่คิดว่าหนักนั้น อาจเพียงแค่ตัวของเรา
ดิ้นรนไขว่ขว้า คิดถึงแค่เพียงตัวเรา ของเรา
ลืมนึกถึงคนอื่น
**ไม่มีน้ำใดจะใสเย็นไปกว่า สิ่งที่เราเรียกว่าน้ำใจ
เติมรักให้กันดีกว่าไหม ให้สายน้ำใจไหลสู่ใจคุณ
มันก็เหมือนกับการเมื่อเรามายืนที่ต้นลำธาร
เราจะเลือกปล่อยน้ำที่เสียหรือน้ำดี ลงที่ปลายลำธารให้เขา
มีน้ำดำเหม็นดื่มกันหรือจะให้เขาได้พบกับน้ำใสเย็นกันดี
